Blog

Saluut

Ik schrijf je nog even, omdat ik graag wat persoonlijker afscheid wil nemen. Woorden zijn onvermogend en het is niet altijd makkelijk om de juiste toon te vinden, maar dit is een vertrouwelijke e-mail, we kennen elkaar, ik weet zeker dat je begrijpt wat ik wil zeggen. Herwig Van Hove werd door het Laatste Nieuws gebeld om een reactie te geven bij je vertrek en zei: Ik ga daar niks over zeggen. Dat is bikkelhard, als je zelfs bij het langskomen van de Dood, de grote Gelijkmaker, niks vriendelijk wil zeggen over iemand met wie je jarenlang hebt samengewerkt. Tja, Herwig is geen makkelijk karakter, maar Dré, jij en ik weten dat jij en/of je alter ego Felice dat ook niet waren.

Je reputatie als driftkikker ging je vooraf, je had van de Italianen niet alleen het accent, maar ook het snel ontvlambare temperament overgenomen. Jaren geleden kreeg ik telefoon. Er was een eerste seizoen gemaakt van het programma Het Feestcomité door de VRT zelf, en een enthousiast productiehuis zou een tweede reeks maken. Ze hadden een beetje schrik van jou, en huurden mij in om, tja, om ervoor te zorgen dat de redactie en jij, het allemaal wat zouden kunnen vinden met elkaar. Weken had die redactie hard gewerkt om het format te verfrissen. Je hoorde het bij de eerste vergadering allemaal aan, niemand kon aan je gezicht zien wat je er nu allemaal van vond. Na een uur zei je, en dat maakte grote indruk: ‘Mensen denken dat ik enkel een entertainer ben, maar eigenlijk houd ik niet van mensen’. Wellicht is het dat wat Peter Van Asbroeck bedoelt als hij het in Het Laatste Nieuws heeft over ‘de man achter de clown’. Je bedoelde het niet zo letterlijk, je hield wel degelijk van mensen, maar je wilde intens dat ze ook van jou hielden, en niet alleen van Felice, je wilde dat mensen verder keken dan het typetje, dan de karikatuur. Dat ze de mens zagen van vlees en bloed, de estheet, de fotograaf, de mens die ik in de dagen die volgden ook leerde kennen, bij sprankelende gesprekken over eten, drinken, Schopenhauer en de overbodigheid van mijn toenmalige functie.  

Alhoewel, je werd af en toe wel eens boos, heel boos zelfs. Maar dat duurde nooit lang, soms zelfs maar enkele seconden. En ik moet niet schijnheilig zijn, ook ik keek niet altijd verder dan de karikatuur. Jaren na onze samenwerking toonden we aan de kandidaten van De Slimste Mens Ter Wereld in de fotoronde allemaal organen. De milt, de lever en ook de anus. Bij dat laatste orgaan vonden we het nodig om eraan toe te voegen: ‘die van Felice’. Ik vond, vind dat ondeugend grappig. Maar we hadden je gekwetst, en je hebt je daarover toen terecht boos gemaakt. Sorry. Echt.

Je bent stillekens weggegaan. Je deed al even geen televisie meer. De Dré Steemans in jou kwam bovendrijven. De vriend van Stevaert en Wout Bru, de leutige inwoner van Eygalières in de Provence. Niet Felice, maar Dre Steemans schreef kort geleden een boek over de jaren van de jongeling Adriaan Verbruggen op internaat. Een boek dat, en het moet je plezier gedaan hebben, niet werd gerecenseerd als het zoveelste BV-boek, maar als een literair product. Een boek over jongens op internaat en de grote impact die zulks heeft op je latere leven.

Jongens, we zijn het allemaal gebleven. Jij tot op je 55^e. Het ga je goed, blij je ontmoet te hebben.

Ciao, Felice. Ciao, Dre.