Blog

Journalistiek!

‘De pers heeft de veren van het moralisme afgeschud’, zegt Camps. Maar is dat zo? Want in het schampen op de ‘gespecialiseerde bladen’ is er behoorlijk veel al te makkelijke hypocrisie. Het doet me allemaal nogal sterk denken aan de leraar-pater op het internaat, die altijd op zoek was naar vuile boekskes in de lades van de leerlingen en die we later betrapten toen hij harde research deed met die boekjes in één hand. Was het maar zo eenvoudig dat je aan de ene kant de gespecialiseerde bladen hebt, en aan de andere kant de serieuze pers. Quod non. Dat je af en toe boos wordt op die bladen, kan ik best snappen. Zanger-acteur Davy Gilles die vertelt hoe hij bij het overspelig zijn met de Zelzaatse Aurelia verkeerdelijk dacht zich tijdig teruggetrokken te hebben, dat is wat men noemt too much information. Maar geen journalistiek? Met evenveel stelligheid kan je beweren dat die bladen het vuile werk doen waarvan de serieuze pers de vruchten plukt. Een aanval op de boekskes zou veel geloofwaardiger klinken vanuit media die rechtlijnig zijn en het showbizznieuws geen plaats gunnen. Media die bijvoorbeeld even veel of meer redactionele aandacht hebben voor de zelfmoord van de internationaal gerenommeerde kunstenaar Philippe Vandenberg als voor die van de nationaal bekende Yasmine. Quod non. Het hele verhaal van Davy Gilles, alle perikelen omtrent Ignace Crombé, het stond allemaal net zo goed in deze courant. Alleen een pak later dan in de ‘journalistieke (!)’ bladen. De Morgen begon enkele jaren geleden met een rubriek Mensenlief, waarin ze, dagen later, al het smeuiige nieuws uit Dag Allemaal brachten, maar dan met een schampere ondertoon. Zo van: hey, wij vinden het allemaal superbelachelijk, maar ondertussen brengen we het toch maar mooi even. Dus laten we niet schijnheilig doen. We zijn allemaal schuldig, allemaal verslaafd aan de suiker van dat soort verhalen. Elk land heeft de pers die het verdient, en blijkbaar verdienen wij Davy Gilles en Ignace Crombé. Het is zaak ervan te genieten, maar met mate. Of elke dag een krant te maken zoals fotograaf Carl De Keyser er afgelopen vrijdag een maakte, met vooral aandacht voor de hele grote wereld, en niet onze kleine wereld. Ik zal mijn abonnement niet opzeggen, ‘beloofd’.