Blog

BV-BOEK

De boekenbeurs maakte gisteren zijn affiche bekend. Dat moet voor uitgevers zoiets zijn als de kermis voor studenten aan de Gentse universiteit: de laatste deadline om te beginnen blokken, de laatste deadline voor manuscripten. En telkens als de boekenbeurs er is, komt ook de klacht terug dat die overheerst wordt door ‘BV-boeken’, een woord dat zich erg goed vol haat en hoon laat uitspreken.

Elk jaar wordt die klacht wat onbegrijpelijker, want kan je zeggen wat BV-boeken zijn als het begrip BV zelf zo slecht afgebakend en vaag is? Om maar iets te zeggen: Davy Gilles is een BV en ontleent zijn bekendheid aan het overspelig bezwangeren van een Zelzaatse. Hij zingt (bij De Romeo’s, ik verzin het niet), acteert ook (o.a tot voor enkele jaren in de VTM-soap Familie) en zijn nieuwe single heet ‘Niet denken, maar doen’ (ook dit verzin ik niet).  Maar ook Marc Reynebeau is een BV, en ook al zingt en bezwangert Marc ongetwijfeld niet slecht, toch valt te vrezen dat een categorie die beide heren herbergt een wat onvolmaakte categorie is. Er zijn BV’s die beroemd zijn om hun daden en andere die nog beroemder zijn omwille van de afwezigheid van enige daad van betekenis. Dat een boek een ‘BV-boek’ is, zegt dus nog niet meteen iets over de kwaliteit van het boek.

Wie zeker iets gedaan heeft, en dus aanspraak maakt op de term BV, is Freddy Horion. Een man met een imago. De man met de zonnebril. Werd in juni nog geciteerd in de Morgen met de zin ‘ik wil vergeten worden’ om dan heel de zomer in de belangstelling te staan omdat hij door de helikopterontsnapping van Ashraf Sekkaki niet langer zijn wandeling op het binnenplein van de Brugse gevangenis mag maken. Net toen hij met Start to Run wilde beginnen. Dertig jaar geleden maakte Horion vijf mensen af op één dag, er zijn er die langer moeten werken om naam te maken. De man, inmiddels 63 jaar oud, wil vergeten worden om zo ooit nog kans te kunnen maken op voorwaardelijke vrijlating. Een droom die deze zomer wellicht nieuw leven ingeblazen is toen hij hoorde over de vrijlating van de terminaal zieke Abdel Basset al-Megrahi, de man van de bomaanslag boven Lockerbie, die 270 doden op zijn geweten heeft. 21 jaar zitten voor 270 doden en 30 jaar en meer voor 5, de ene dode is de andere niet, zoveel is duidelijk. Vergeten worden zit er niet in, maar een BV-boek, dat moet tot de mogelijkheden behoren. Want Freddy Horion kan schrijven, dat is bekend.

De Zonnebril correspondeerde met journalisten zoals Guy Van Gestel en Douglas De Coninck, maar ook met Louis de Lentdecker, een man die niet meteen vergeten wilde worden. In één regel voor de jongeren onder ons: Louis de Lentdecker was jarenlang gerechtsjournalist bij deze krantengroep en stond zo bekend als LDL, maar was vooral iemand die graag en veel sprak tot hij, net geen tien jaar geleden, geveld werd door wat hijzelf ‘Kameraad Kanker’ noemde. Zijn uitgeverij noemt hem op de achterflap van zijn memoires: ‘het geweten van Vlaanderen, de deken van de Bekende Vlamingen’. Hij was zowat de Herman De Croo van de journalisten, en deed overigens net zoals die laatste gastoptredens in Familie, al vermoed ik niet dat Louis en Davy Gilles mekaar daar nog ontmoet hebben.

De correspondentie met Horion maakte grote indruk op LDL die in het tiende hoofdstuk van zijn memoires ‘Avondgebed’ daarover optekent: ‘Zijn geschriften verstevigden in mij de overtuiging dat de scheiding tussen goed en kwaad miniem is, zo miniem zelfs dat het ene soms in het andere vloeit en de vraag rijst in hoever wij, mensen, daarbij een speelbal zijn. Horion schreef me ooit dat hij mensen doodde met een vuurwapen, dat ik geen mitraillette nodig heb om dat te doen, dat ik mensen kan doden met mijn pen’. De Lentdecker had overigens niet alleen met de pen gedood, maar ook met het geweer. Hij wist wat het was om iemand te doden, had in het verzet een Duitser afgemaakt met een nekschot, een daad waarover hij op het einde van zijn leven zei geen spijt noch wroeging te hebben, want hij deed wat hem bevolen werd.

Kijk, die verzamelde correspondentie, voorzien van een voor-of nawoord van ’s mans zoon, de eveneens deze zomer niet vergeten advocaat-generaal bij het Belgische Hof van Beroep Jacques De Lentdecker, dat is nu eens een BV-boek waar ik naar uitkijk. De deadline mag voor een beetje uitgeverij geen probleem zijn, want het manuscript is er en moet enkel hier en daar van wat voetnoten voorzien worden. Het kan niet anders of het wordt een boek waar zinnige dingen in staan over het leven en de dood, en laat dat nu net twee in de literatuur erg populaire thema’s zijn. Met een beetje goede wil kan Horion zich wellicht vrijmaken om te signeren. Naast Davy Gilles, in Hal 5, stand 69.