Blog

Speech bij de voorstelling 'Ergens waar je niet wil zijn'

Sta me toe me even voor te stellen. Ik ben Sam De Graeve, eindredacteur van De Slimste Mens Ter Wereld. Ik heb daarvoor gestudeerd. Maar ik heb daar vooral heel veel strips voor gelezen. Ik ben opgegroeid met strips. Als tiener beperkte mijn woordenschat zich tot uitdrukkingen die ik al eerder in strips tegengekomen was. ‘Eek’ en ‘Aaaargh’, ‘Basjiboezoeks’ en ‘Nou Moe’, ik slaagde erin met deze woordenschat eten en drinken te krijgen en er de schoolperiode mee door te spartelen. Bij het album ‘Ergens waar je niet wil zijn’ van de schandalig jonge en uitermate getalenteerde auteur Brecht Evens denk ik dan ook meteen aan een stripcitaat, en wel aan de wijze woorden die Knaagtand, personage uit ‘Langteen en Schommelbuik’ van Jommeketekenaar Jef Nys ooit sprak. Die woorden zijn: ‘Ja, ik zie dat graag’.

Maar waarom? Is het omdat de maker de vriend van een vriend is, de grote structuurmeester Randall C? Neen, want ik wil nu geen namen gaan noemen, maar sommige vrienden van mijn vrienden zijn verantwoordelijk voor creatieve producten die als esthetische misdaden bestempeld mogen worden. Sorry, Willy, Jan en Dick.

Is het dan omwille van de titel? Ik denk  het ook niet. Want laten we wel wezen: een boek ‘Ergens waar je niet wil zijn’ dopen, dat is een beetje zoals een standje op de markt zetten met een spandoek boven ‘Hier wil u niet zijn, hier moet je vooral niks kopen’.

Maar waarom zie ik het dan zo graag, dit album? Ik heb er tal van redenen voor, waarvoor ik er hier slechts enkele opsom, omdat ik aan de gretige tinkelingen in uw ogen zie dat u verlangt naar het lezen van dit album. Of naar de drank.

Wellicht zie ik het album zo graag, net omwille van die titel. Want het gevoel ergens te zijn waar we niet willen zijn, kennen we dat niet allemaal? Het is het gevoel dat je maandagochtend wel eens bekruipt, voor een lang lijkende week. Het gevoel dat je, nog een ietsiepietsie nuchter, plots hebt als je aan de ogen van je medefeesters ziet dat je, toch wel ietsiepietsie veel dronken, iets heel stoms gezegd hebt.

Ik zei al dat ik opgegroeid ben met strips. Dat had een functie. Want ‘Ergens waar je niet wil zijn’ is niet echt een strip. Wie deze vuige roddel heeft verspreid, is niet goed bezig. Om maar iets te zeggen: Evens kleurt geeneens niet alleen niet binnen de lijntjes, er zijn gewoon geen lijntjes. Het is misschien wat vloeken is in de Kerk voor de gelovige medemens, zo in een stripwinkel zeggen dat het boek dat voorgesteld wordt geen strip is, maar het doet het boek wel recht. Eerst was God dood, dan de Punk, de rock ’n roll, Moeder Teresa en nu ook de strip. En dat is goed nieuws, want zoals in al die eerdere gevallen is er een hoop, is er toekomst. Die toekomst heet Brecht Evens. De strip is dood, leve de strip. Ja, dat zie ik graag!

Graven wij dieper. Waarom is de strip dood en waarom is de auteur Brecht Evens de toekomst?

Ten eerste: Net zoals Goethe toont hij zich een Meister in de Beschränkung. Haha, zult u zeggen, de mens heeft juist een kleurboek van 190 pagina’s volgekliederd. U doolt. Er staat in dat boek geen prentje te veel. Minder ware te weinig geweest om het Feest voluit te vieren.

Ten tweede: Net zoals Georg Grosz tovert de auteur met kleur. Hij ziet het Paars graag, hij omarmt het Rood in al zijn facetten en, zo weet en waardeer ik, ook het Roos mag al eens schitteren in het oeuvre.

Ten derde: Net zoals Gotthold Ephraim Lessing heeft de schandalig jonge en uitermate getalenteerde jonge auteur Brecht Evens de Mens door, hij kent de psychologie van het armzalige schepsel dat Man heet, hij kent de bange noden van de zelfzekere Vrouw.

Ten Vierde: Net zoals Hermann Hesse of meer bepaald diens discotheek bezoekende personage Harry Haller uit Steppenwolf mag hij graag vertoeven in de waanzinnige wereld van dans en vertier. Het boek laat zich overigens uitstekend lezen onder invloed.

De tijd van samenvatten en van drinken is gekomen, en daarom en ook voorwaar zeg ik u: Brecht is een Duitser, maar dan één van wie je blij bent dat hij hier binnengevallen is. Ik ben opgegroeid met strips, maar ik word volwassen met het oeuvre van Brecht Evens, een werkelijk waar schandalig jonge en uitermate getalenteerde auteur. Hier wil ik zijn, hoera!