Blog

Vervolg op 'censuur'

Vandaag weerlegt ook journalist Maarten Dessing, nu met feiten,  in de Standaard dat er censuur zou zijn rond het boek van Koen Dillen over Mitterand. Dat betekent dat niet alleen Jürgen Verstrepen en Mimount Boussakla geroepen hebben alvorens nagedacht te hebben, maar ook weldenkende mensen als Etienne Vermeersch, Geert Van Istendael en Benno Barnard. Dat vind ik sympathiek en herkenbaar, dat is het probleem niet. Wat wel een probleem is: zij misbruiken de grote woorden voor niks, zodat die grote woorden aan kracht inboeten als het er wel toe doet. Dit is much ado about nothing, maar desalniettemin is het schadelijk. De ondertekenaars willen een intellectueel debat, willen een polemiek, maar maken zelf het klimaat voor polemiek kapot. Want polemisch geïnteresseerden haken snel af als op dag 1 moord en brand geroepen wordt, maar als op dag 2 blijkt dat het slachtoffer nog leeft en er zelfs geen rook waar te nemen was.

Hierbij het stuk van Dessing:

Wat een merkwaardig stuk van een groep prominenten over de heisa rond de biografie die VB'er Koen Dillen onder pseudoniem schreef over François Mitterrand

. Meegesleept door een angst voor censuur en opgezweept door de retoriek van Koen Dillen in zijn open brief aan De Groene Waterman gaan ze voorbij aan de feiten en negeren de commerciële logica van het boekenvak.

Allereerst de feiten. De prominenten willen geen welles-nietesdiscussie voeren over de handelswijze van boekhandel De Groene Waterman omdat er verschillende versies over de ronde doen. Het punt is dat de versie waarin de boekhandel

uit de rekken heeft gehaald, is gebaseerd op slecht lezen.

hielp dat verhaal de wereld in nadat het weekblad het in het vakblad

had opgepikt. Alleen: in

stond precies het tegenovergestelde. En ik kan het weten: ik heb het bericht zelf geschreven.

Daarom zou het verhelderend zijn als de prominenten vertelden welke boekhandel of keten het boek wel uit de rekken heeft gehaald. Bij mijn weten heeft niemand dat gedaan.

In totaal hebben Vlaamse boekhandels bij verschijnen ongeveer 300 exemplaren van

ingekocht. Wie met kennis van zaken van het boekenvak over dat getal nadenkt, zal dat nog veel vinden. Het boek valt in de moeilijk verkopende categorie 'politieke biografieën', is verschenen bij een kleine Nederlandse uitgeverij en geschreven door - toen nog - een volstrekt onbekende auteur. Ook in Nederland is het boek daarom slechts in kleine aantallen op voorraad genomen.

De goede kritieken van Klara en

hoeven evenmin te betekenen dat boekhandels het boek massaal inkopen. Een juichende recensie leidt al lang niet meer automatisch tot goede verkopen, dat weet iedere boekenvakker. Commercieel blijft het interessanter om het boek alleen op klantbestelling te verkopen. Heeft één boekhandel gezegd klantbestellingen te weigeren?

Misschien dat boekhandels na het bekend worden van de werkelijke identiteit van de auteur geen zin meer hebben om

in huis te halen.

Maar de prominenten doen het voorkomen alsof de onthulling boekhandels verplicht om, ongeacht commerciële logica of hun eigen profiel, het boek van Koen Dillen in hun etalage te leggen. Zo willen ze de boekhandels de vrijheid ontnemen om een eigen beleid te voeren.