wyndaele

 

Vrijdag won Thé Lau het één-programma ‘Zo is er maar één’ met het prachtige lied ‘De fanfare van honger en dorst’, bekend door Jan De Wilde, geschreven door de Elsschot van zijn generatie, Lieven Tavernier. Heeft u zelf ook een fanfare van honger en dorst? Een groep van vrienden die ooit innig waren op die leeftijd dat de wereld zich aandient als te begrijpen en te veroveren? Gedichten schrijvend communicerend met elkaar, nachtenlang discussiërend over leven, liefde en dood, in die volgorde? Vaak sterven mensen aan het einde van hun leven, maar nog vaker gebeurt dat al eerder en sterven mensen en vriendschappen lang voor het fysieke einde komt. Het leven wordt nog geleefd, maar niet langer groots en meeslepend.

IJlings naar nergens.

 

Veronderstel even, het overkomt weinig mensen, dat je empathie hebt voor Yves Leterme. Lange dagen aan tafel zitten, noest werkend aan een regering waarvan het volk en zijn pers schijnt te geloven dat die er toch nooit komt. Na die lange dagen uit Hertoginnedal naar het verre Ieper gereden worden, en thuisgekomen verder nadenken over hoe je oplossingen kan vinden voor de schijnbaar onontwarbare en talrijke knopen die op de onderhandelingstafel liggen. De druk die deze nuchtere cijferaar op de schouders voelt, schouders waar ook koning Albert ook regelmatig op klopt om te polsen of en hoelang zijn land nu eigenlijk feitelijk nog gaat bestaan, moet immens zijn. Een goed bad zou hem wat kunnen doen ontspannen, maar het valt te betwijfelen of hij daar überhaupt de tijd voor vindt.