augustinus

Wurm 11

Verzoekjes

Zoals dj's verzoeknummers krijgen, zo ook wordt aan columnisten en mediamensen vaak hetzelfde verzoeknummer gevraagd. 'Schrijf eens iets over moslims, beledig Mohammed eens, breek de Islam eens af', het is een plaatje waar je mee om de oren geslagen wordt. Goedele Liekens mag het deuntje dezer dagen bijzonder vaak horen, nu ze haar nieuwe nummer vergezeld liet gaan van enkele hosties met daarop haar beeltenis en de slogan: 'Neem en eet hiervan, dit is mijn lichaam'. Ook ik ben gebruskeerd door het symbolische van deze actie, niet zozeer omdat hét symbool van het katholicisme beledigd zou worden, maar omdat er slechts figuurlijk aan de mooie Goedele gesabbeld mag worden. De reactie van de Kerk bij monde van Hans Gijbels vind ik toch wat merkwaardig. Hij vindt dat er al eens gelachen mag worden, maar dat dit te ver gaat, dat er respect moet opgebracht worden voor ieders geloof. Dat vind ik best goed klinken, en ik heb ook behoorlijk veel respect voor zowat elke vorm van geloof, meer dan de Kerk dat de voorbije eeuwen heeft betoond voor andersdenkenden, eigenlijk. Een stevig half jaar geleden kreeg ik een storm van kritiek over me heen nadat ik in een column (zie eerder op deze pagina's) verhaalde over een bezoek aan de Kerk met mijn zoon. Mijn bedoeling toen was onder meer het aanstippen van de pragmatische rol van de kerk voor mijn generatie. Niet anti-klerikaal, maar pragmatisch. De Kerk is verworden tot een evenementenbureau, één van de betere, trouwens. Waarbij de symbolen vooral pragmatisch benaderd worden: ach, we zijn hier nu toch, ze bieden hier een hostie aan, we zullen daar eens van eten. Ik vind dat een boeiende discussie, maar kon ze toen niet aangaan. Omdat mensen dat niet willen horen en ook omdat de stijl van de column ironisch inging op enkele kerkelijke rituelen. Tientallen brieven kreeg ik, vele dreigbrieven ook, die aanstipten dat ik het symbool, de hostie, belachelijk gemaakt had door te schrijven dat ik de hostie aan mijn zoon gaf, met hoofdletter geschreven, omdat hij voor mij een hoofdletter waard is. Een kleine déja-vu overvalt me dus nu. Intussen zegt leeftijdsgenoot Bart De Wever dat hij niet gelooft, maar in de Kerk trouwt, onder meer omdat hij hun waarden waardeert. Banbliksems blijven uit. En terecht, ik begrijp dat, het is hetzelfde pragmatisme waar ik op doel. Houden van Augustinus én van Nietzsche, houden van Erwin Mortier én van kardinaal Danneels, houden van een hostie mét en zonder Goedele erop, het moet kunnen.