Blog

Dooreman

Dooreman Er zijn veel dingen waar ik mee worstel. God is een van die dingen, en Gert Dooreman een ander. En, ook iets om mee te worstelen, is het verband tussen beiden. Eigenlijk, als je erover nadenkt, is Gert Dooreman één van de meest overtuigende argumenten om het bestaan van een God te ontkennen. Want een beetje God is rechtvaardig, mag je veronderstellen, en verdeelt de talenten onder de mensen toch iet of wat evenwaardig. Aan de wieg van Gert Dooreman is Hij of Zij duidelijk iets langer blijven stilstaan en morsig geweest met de talenten. Ik heb een tekening meegebracht waarin enkele talenten van Gert samenkomen. Het is niet zijn allerbeste werk, meer zelfs, het is een niet afgewerkte tekening, een potloodschets, maar je ziet een zeldzaam goede tekenaar aan het werk. De tekst is van David Bowie, op meer dan één manier een inspiratiebron voor Dooreman, die, het zal u niet verbazen, ook een uitstekend muzikant is. De tekst luidt: ‘I’ve never done good things, I’ve never done bad things, I never did anything out of the blue’. Dat laatste zinnetje vind ik op een of andere manier goed passen bij Gert. Want als je de vele talenten opsomt die Dooreman heeft: het maken van tekeningen, het spelen van muziek, het vormgeven van boeken en het veroveren van vrouwen, uit alles spreekt zijn beheersing, zijn kennis van de materie, zijn gevoel voor ambacht én esthetica. Nemen we deze tekening, die ik, bewonderaar, in 1994 uit de vuilnisbak van gert mocht meegrissen. Er spreekt bewondering uit voor Bowie, dat is het thema, een impressie bij diens song ‘Ashes to Ashes’. Het is geen snel getekend stripfiguurtje, neen, het gezichtje zelf doet ook denken aan Bowie, er zit tragiek in de ogen, waarvan het ene duidelijk wat groter en wat lichter is dan het andere. Dit is geen droedel, zelfs rond de potloodschets staat een strak getekend kader. De letters, die alsmaar belangrijker zouden worden bij Gert, zijn niet slordig neergezet, maar gecontroleerd, beheerst, net zoals de handtekening: er is allemaal over nagedacht. Deze tekening neemt al jaren een centrale plaats in in mijn bureau. Hij heeft er de plaats ingenomen van een kruisbeeldje dat er eerst hing, maar een mens moet zijn rolmodellen weten te kiezen. En voor mij is het duidelijk: als Dooreman bestaat, dan God niet. Of God is een liberaal, die van een grote ongelijkheid aan talenten geen punt maakt. Ik weet niet welke van beiden het moeilijkst is om te aanvaarden.