RSS onderwerpen
Blog
Leuk artikel van een zekere Khaled Diab gisteren in The Guardian
Hating the 'world's smartest woman'
Linda De Win is clever, competitive and middle-aged – would Belgians respect her TV victories if only she were male too?
At first sight, any quiz show that claims to be a contest to find the "smartest person in the world" should be dismissed as delusional. But anyone who has watched Belgian TV's De Slimste Mens Ter Wereld will quickly realise that the declared aspiration is very much tongue-in-cheek.
Unlike highbrow quiz shows – such as University Challenge and Mastermind (which I enjoy watching just for the entertainment of getting lost in obscurity and the sense of achievement when I get some answers right) – De Slimste Mens does not deal much in arcane niche knowledge.
Instead, each episode's three celebrity contestants must make rapid fire knowledge and word associations pitted against one another and the clock, with the winner being crowned the "smartest person in the world" for a day. In addition, humour is provided by a celebrity jury whose role is to mock the contestants and their answers.
Now into its eighth season, De Slimste Mens is so popular that it has won the prize for best entertainment programme on Flemish television two years running. In recent weeks, this easy-viewing show has been at the heart of a controversy centring on one of its contestants: political journalist Linda De Win, who became its joint most successful participant ever, having survived 11 episodes in a row.
The victories of appropriately named De Win, whose day job is grilling politicians and parliamentarians on the political show Villa Politica, sparked a hate campaign of an intensity unknown in the programme's history.
On Facebook, numerous groups cropped up attacking De Win and calling for her removal from the show. The most popular of these groups counted a peak membership of about 23,000, an enormous figure for tiny Flanders. Comments ranged from the mild, with some claiming that they opposed her because she was "boring", "arrogant" and "charmless", while the more vindictive stated opinion of the sort that "woman + ambition = bitch", that De Win is a "cow" and the most extreme believed that she "must die".
"I thought I kind of understood how the media worked," the seasoned journalist said in an interview with De Standaard. "But I watch with dismay what is occurring on Facebook: shocking, what hatred!"
She blames the tabloid press for setting the tone. "That a newspaper like Het Laatste Nieuws has engaged in character assassination of this kind is outrageous."
As no male candidate has ever elicited such a reaction, though there have been a number of obnoxious and arrogant men, and that beautiful young actresses and models routinely elicit admiration – mostly for their looks – when they appear on the show, De Win's supporters and fans believe that she has been the victim of machismo and sexism. "The makers of De Slimste Mens think that it is mostly because I am a woman, and one who likes to win," says De Win. "It seems that the Flanders of 2010 is not ready for a woman that comes across as competitive."
Many members of the Facebook groups set up against her claim that their hatred of De Win has nothing to do with her gender and everything to do with her personality. Some even point to the fact that there are women members of the group. But that's neither here nor there, since women have traditionally been some of the most ardent upholders and defenders of the patriarchy. .
In addition, many people may believe that they dislike someone like De Win – a hard-as-nails 50-something political journalist – because of her personality, but this is partly because, while uncompromising toughness and abruptness, à la Jeremy Paxman, are widely admired in men, such characteristics are often still seen as unbecoming in women, despite decades of female emancipation.
Moreover, age is more of a challenge for women, as highlighted by the controversy surrounding the jettisoning of older female journalists at the BBC. As one former BBC executive put it, "as male presenters got older they become an authority and as female presenters got older they became a problem". And older female television journalists face a similar challenge in Belgium. "As an [older] woman in the media, you know that you will elicit vicious responses," notes De Win.
Despite the presence of some last bastions and strongholds of male chauvinism, we must recognise and acknowledge how far things have progressed in recent decades. Last year, Gail Trimble, the grand boffin of University Challenge, became a veritable media sensation, despite the predictable grumbles from the tabloids about her alleged smugness and superiority. The BBC is also seeking to set right its patchy record by attracting more older women presenters to the Beeb.
In Belgium, the intensity of the vitriol targeted against De Win has prompted an outpouring of popular sympathy for her, and she has had her mailbox jammed with messages of support and a number of fan groups have emerged to voice their support for the "smartest woman in the world".
Linda De Win (verscheen afgelopen maandag in DS)
Via deze weg, het moet niet altijd Facebook zijn, wil ik, als eindredacteur van het programma ‘De Slimste Mens Ter Wereld’ Linda De Win uitdrukkelijk danken voor haar deelname. Alle andere kandidaten ook, dat weten ze wel, maar Linda in het bijzonder. Ons verhaal met Linda begon enkele jaren geleden. We vroegen haar toen om de quiz mee te komen spelen in een Antwerps café. Dat gaat zo: in een achterafzaaltje staat een tafel, een paar stoelen, en een gemengd gezelschap speelt de quiz. Linda presteerde toen niet zo best. Wat alles te maken had met het feit dat de actualiteit heel hard aanklopte die dag. Terwijl we joligheid en amusement betrachtten, bereikte ons het nieuws dat een haatdragende gek schietend door de grootstad getrokken was, met gruwelijke gevolgen. De wereld buitenhouden lukte die avond niet zo goed.
Pas enkele maanden geleden vroegen we Linda een tweede keer. Omdat ze steeds meer hét gezicht geworden is van Villa Politica en in die hoedanigheid al vaak voor humor zorgde, telkens driftig trippelend achter deze of gene politicus. En humor is, net als kennis, niet geheel onbelangrijk in de quiz. Linda heeft getwijfeld of deelname wel een goed idee was, maar toen ze eenmaal toegezegd had, is ze er helemaal voor gegaan. De ambitie groeide elke aflevering. Eerst beter doen dan Siegfried Bracke (1 deelname), beter dan Annelies Van Herck (3 deelnames), beter dan Annelies Beck (4 deelnames) enzoverder. Vandaag steekt ze Greet Op De Beeck voorbij, het record van Freek Braeckman en Annelies Rutten (11 deelnames) komt geweldig dichtbij. Linda speelt zoals ze interviewt. Niet loslatend, niet afgevend. Ze is een geschenk voor wie een spannende quiz wil maken. Want ja, zij en de wijze Bent Van Looy spelen kandidaat na kandidaat naar huis, maar vanzelfsprekend is het nooit. Matthijs Van Nieuwkerk, Lien Van De Kelder, Sigrid Vinks, het bleken stuk voor stuk waardige tegenstanders en het scheelde telkens maar een haar. En toch stellen we vast dat Linda niet door iedereen graag gezien wordt. We krijgen dreigende mails van kijkers die stellen dat ze gaan stoppen met kijken als Linda er in zit. U begrijpt dat we bang zijn. Journalisten melden ons het bestaan van Facebookgroepen tegen Linda met meer dan twintigduizend leden. Linda speelt om te winnen, en dat wordt op de korrel genomen. Van een vrouw wordt dat opmerkelijk minder snel aanvaard dan van een man. Ene Dirk van Vaerenbergh toont een fles azijn in promotie, met Linda als uithangbord. Moet kunnen. Als programmamaker ben je tot op zekere hoogte blij dat er een dynamiek rond je programma ontstaat, dat het leeft, daar moeten we niet flauw over doen. En iedereen heeft het recht om uitgelachen te worden, van Mohammed tot Linda De Win.
‘De Slimste Mens Ter Wereld’ is een spel, en net zoals bij voetbal laaien de emoties dan soms hoog op. Maar altijd proberen we het warm en sereen te houden. Via deze weg wil ik niet alleen Linda danken, maar haar tegenstanders ook oproepen om het wat stijlvol te houden. Haatdragende gekken zijn er al genoeg. Een reactie op Facebook als ‘Koopt nen bril achterlijk ut vremes ga dood doe de wereld een plezier’ is een weinig subtiele en weinig begrijpelijke (‘ut vremes’?) gedachte die misschien even door iemands hoofd kan flitsen, maar niet echt de moeite van het intikken waard is. Hetzelfde geldt voor 'Linda De Win, kga op uw muil slaan' en 'Linda De Win, gij koe!’. Je kan niet tegelijk overal briefjes hangen met ‘Zonder Haat straat’ en zo tekeer gaan voor een spelletje.
Doe zo voort, dus, Linda. Succes. En ook aan diegenen die al uren en uren geïnvesteerd hebben in die facebookgroepen: doe zo voort, maar onthoud: ook voor jullie tikt de tijd weg, ongenadig, terwijl je zoveel interessantere dingen had kunnen doen. Roep tijdig ‘stop!’
nieuwjaarswens
Roger Raveel
vierjarige zoon ontdekt het werk van Roger Raveel. Hij wijst en zegt: 'Van wie is dat?'. 'Van Roger Raveel'. 'Roger heeft wel veel wit vergeten kleuren.'
Ein Mann, der Ideale hat
In memoriam memoriae
Die Erinn'rung ist eine mysteriöse
Macht und bildet die Menschen um.
Wer das, was schön war, vergiBt, wird böse.
Wer das, was schlimm war, vergiBt, wird dumm.
Erich Kästner
favoriete Dylancover van het moment, goed gedaan en intelligent
buurman
Kuierend door de buurt werd ik op de schouder getikt door een man. Geweldig brede glimlach, grijze snor, in het gezelschap van een fijne zoon, een vijftienjarige. Of ik hem nog kende, ik was ooit zijn leraar. Oh ja, ik herkende hem, terwijl het inmiddels toch meer dan tien jaar geleden is dat hij bij mij in de klas zat. Of ik hem niet verder Nederlands kon leren, gewoon, bij hem thuis, want hij blijkt om de hoek te wonen. Een uurtje per week, want naar de les kan hij niet meer, hij werkt te hard. Ik helaas ook, want eigenlijk wel een fijne manier om de buurman beter te leren kennen. Zijn zoon kan de taal wel met hem praten, maar het is de grammatica die hem voor problemen stelt. Iemand?
nog tot begin januari in Het Letterenhuis
Dooreman VIP tour #1: Sam De Graeve from Mario De Munck on Vimeo.
VLD-VROUWEN
De winkels zijn langer open, het regent meer en meer, het zelfmoordaantal bereikt weer een piek, ja, het is onmiskenbaar het einde van het jaar en er is veel reden om te somberen, om dicht tegen mekaar aan te schurken en de boze buitenwereld even te proberen vergeten. Hopelijk heeft u een uitzonderlijk prettig weekend gehad, heeft u er uitzonderlijk van genoten dat zwarte medemensen en oude mannen met baarden door uw schouw binnenslopen, maar het past om bij het begin van de week even stil te staan bij het leed van hen voor wie het een minder prettig weekend was. Dat zijn niet de kinderen van Gwendolyn Rutten, dat grut is blij dat de mama de komende maanden wat meer thuis zal zijn, maar de mama zelf is niet zo happy, nu ze met 28% van de stemmen lijdzaam moet toekijken welke testosteronbom voorzitter zal worden van de VLD.
Gwendolyn heeft er een bijzonder intense drie maanden op zitten. Durfde het als eerste aan om zich kandidaat te stellen voor het voorzitterschap van de Open VLD. Terwijl dat in de politiek eigenlijk not done is, je kandidaat stellen voor een functie. Wil je het ver schoppen, tot Europees president bijvoorbeeld, dan moet je gewoon blijven volhouden dat je zelf geen vragende partij bent. Wat dat betreft, verschilt de politiek niet zo gek veel van een Miss België-verkiezing, de kandidates daar beweren ook altijd dat het hun moeder, tante of zus zijn die hen ingeschreven hebben. Er vallen trouwens wel meer parallellen te trekken tussen de wereld van het entertainment en die van de politiek, verkiezingen verschillen eigenlijk nauwelijks van wedstrijden op de televisie, behalve dan dat bij de Miss België-verkiezing altijd vrouwen winnen, en dat zulks bij voorzittersverkiezingen bij de Open Vld nog nooit het geval geweest is (bij de PVV wel, maar dat was nog in de vorige eeuw).
Maar voor het overige? Je moet je overal presenteren, je moet leren spreken in het openbaar, je moet mensen overtuigen voor je te stemmen en je moet hen op zijn minst de indruk geven dat je slimmer bent dan ze aanvankelijk dachten. In een tijd waarin politieke partijen steeds vaker door vrouwen geleid worden, denken we maar aan Marianne Thyssen, Caroline Gennez of de vooraanstaande positie van Lieten bij de Sp.a, mist de Open Vld hier een historische kans. Maar had Rutten eigenlijk wel een kans om te winnen? Ze heeft het niet slecht gedaan op alle eerder genoemde punten, maar winnen in een partij die niet bepaald een traditie heeft van vrouwvriendelijkheid, het leek en blijkt nu ook een onmogelijke opgave.
Patricia Ceyssens probeerde het via het entertainment. Na een historisch goede prestatie in de talentenjacht Sterrenwacht op de BRTN maakte ze carrière binnen de VLD. Het is te zeggen, doorstoten naar de top is er nooit bij geweest. Van zodra ze iets zei dat mogelijk van belang zou kunnen zijn, werd ze berispt door de mannen in de partij, zoals vorig jaar nog, toen ze de N-VA ‘slecht voor Vlaanderen’ noemde. Verhofstadt floot haar nog terug, maar de Open Vld mocht deelname aan de Vlaamse regering vergeten. De hoogste functie voor vrouwen in de Open VLD, zo beweren kwatongen, is die van bijzit. Andere mogelijkheden: van het voorzitterschap gehouden worden door Verhofstadt zelf (Annemie Neyts), aan de kant geschoven worden door Jean-Jacques De Gucht (Fientje Moerman), schoonmoeder moeten zijn van Jean-Marie Dedecker (Jeanine Leduc) en ga zo maar door. Het siert Gwendolyn dat ze het überhaupt geprobeerd heeft. Hulde daarvoor. Want het klopt dat je beter spijt kan hebben van iets wat je gedaan hebt dan van iets wat je niet gedaan hebt. Ze heeft het op zijn minst geprobeerd.
Gelukkig zijn er nog wedstrijden waar vrouwen wél een echte kans maken om te winnen. De Slimste Mens Ter Wereld bijvoorbeeld. Ook daar zijn ongeveer een derde van de kandidaten, iets meer eigenlijk, vrouwen. De achtste editie, die vanavond van start gaat, begint met drie vrouwelijke kandidaten. En in het recente verleden, deze eeuw nog, is al bewezen dat vrouwen er een échte kans maken om te winnen. En wat meer is: de vrouw die deze wedstrijd in het verleden won, had een pracht van een achternaam: Annelies…Rutten. Laat het hoofd dus niet hangen, Gwendolyn, er is altijd hoop! Een fijn eindejaar gewenst. En bij deze toch ook al proficiat aan de nieuwe voorzitter.
DE ONTDEKKING VAN EUROPA
De kennismaking gebeurde op de trappen. Eerst dacht ik dat het een oude man was die naast me de trappen ophuppelde. Nou, oude man, een fitte zestiger. Een academicus, wellicht. Niet al te groot, net in het grijze pak, priemende blik, doordringende after shave. Pas toen ik grondig keek, merkte ik dat, achteraan in het weinige haar dat hij nog had, een sierlijke figuur geknipt was. Een signaal waarmee hij te kennen gaf dat hij dan wel geen twintig meer was, maar niet gespeend was van een drang naar hippe esthetiek. Een nog grondiger blik leerde dat de handen van de man niet alleen vol zaten met tal van ringen, maar ook met Hebreeuws aandoende, sobere blauwe tatoeages, één op elke vinger. De hele plechtigheid lang fezelde hij en strooide enthousiast humor, aforismen en wetenswaardigheden in het rond, en het eindigde met een erg vriendelijke uitnodiging om zowel hem, het litteken van zijn operatie, zijn overige tatoeages als zijn stad nader te komen bekijken. Het was mijn eerste keer op het Paleis, de eerste keer in de zaal waar ook de auteur van ‘De ontdekking van de Hemel’ al in de prijzen gevallen was, duidelijk een boeiende plek voor ontmoetingen allerhande, al moet ik mijn agenda er nog op naslaan om te kijken of en wanneer die ontmoetingen een vervolg kunnen krijgen. Vooraan hield de Koning aan een tempo dat ik volgen kon een ongemeen boeiende toespraak, die suggereerde dat hij wel eens een boek van de laureaat van de Prijs der Nederlandse Letteren Cees Nooteboom gelezen had, een man die in boeiende boeken grote delen van Europa ontsloten heeft voor een breed lezerspubliek. Desalniettemin noemde de Vlaamse minister-president Kris Peeters hem een Kees, wat weinig respectvol is, terwijl ook hij anders toch lovende woorden sprak over de auteur. We zeggen niet langer ‘neger’ tegen de zwarte medemens, dan hoeven we ook onze Noorderburen niet als ‘Kees’ of ‘Kaaskop’ te betitelen. Cees was sowieso duidelijk blij. Afgelopen week bij de Koning, afgelopen weekend samen met acteur Terence Hill (die u nog kent als Don Camillo) en andere kunstenaars bij de Paus, het zijn drukke tijden voor de minzame zeventiger. Er zaten veel woordenleveranciers en literatoren in de zaal. Mensen van veel mooie woorden, zoals de juryvoorzitter van de AKO en de kersverse winnaar van die prijs, maar ook mensen van weinig haar en weinig woorden, zoals de auteur van frequent in diverse dagbladen gepubliceerde haiku’s, een man die kortelings daarna, een dag later om precies te zijn, ook zelf in de prijzen zou vallen. Aandachtig volgden diens priemende ogen de toespraken over het door Nooteboom zo prachtig beschreven Europa, werelddeel waarvan hij nauwelijks een dag later president zou worden. Een man die, zoals hij ook meteen aankondigde in zijn eerste speech, open staat voor veel meningen, want als de anderen praten, hoeft hij tenminste niks te zeggen, een kwaliteit die hem in zijn nieuwe functie erg vaak van pas zal komen, meer zelfs, waaraan hij zijn verkiezing wellicht te danken heeft. Zwijgen is een talent, en als hij in die nieuwe functie voldoende weet te zwijgen, rest er tijd om te schrijven en kunnen ’s mans lezers binnenkort wellicht de publicatie van een derde dagboek tegemoet zien. In het eigen werk van deze Augustinus, deze Leonard Nolens van de 21e eeuw gaat het niet zozeer om reizen in Europa, maar vaker om de reis in de diepte, de reis naar de binnenkant, het met een rustige vastheid graven in de ziel. De impact van de literatuur wordt al te vaak onderschat. Want niemand kan ontkennen dat de scheppende kracht van deze auteur, dat het ontsluiten van zichzelf door het plegen van haiku’s, de doorslag gegeven heeft bij zijn verkiezing tot president van Europa. Wil Balkenende kans maken op een Europees postje, dan kan hij maar beter de spelregels van de limerick beginnen instuderen. En zo is gelukt wat media, politici en de enthousiasmerende professor en Arnon Grunberg-lookalike Hendrik Vos al jaren tevergeefs probeerden te bewerkstelligen: de publieke opinie heeft eindelijk aandacht voor wat er gebeurt en gaat gebeuren in Europa. Fier en af en toe ook gedwongen wegkijkend van het eigen land zullen we kijken of en wat Haiku Herman maakt van Europa, terwijl onze Europese medeburgers kennis zullen nemen van pocketedities van het werk van deze fitte zestiger, nu wellicht snel verkrijgbaar in alle talen in alle luchthavenboekhandels van het continent.