tekening randall
De VOF Moed en Vermaak levert journalistieke en creatieve teksten. Voorheen De Graeve & Dochters.

Blog

(Updated 16-10-2012)

Het werk van Gregory mardon

Elke week opnieuw kondigen kranten en tijdschriften cultuurproducten aan die fantastisch, opwindend, geweldig en de moeite van het ontdekken waard zijn. De sterren vliegen ons om de oren, het geld vliegt uit onze portefeuille, elke week worden ons meer meesterwerken, chef d’oeuvres en brokken genialiteit voorgeschoteld.

U en ik, wij weten wel beter. Eerst was er de kloof tussen de burger en de politiek. Die is helemaal gedicht, roddel en achterklap zijn weg uit het café en een fundamenteel deel van de vaderlandse politiek geworden. Maar nu is er een kloof tussen de recensent en de consument. Knorrige recensenten met een slecht karakter, zo moet u weten, bestaan nauwelijks nog. De gangbare filosofie is dat er weinig ruimte is voor recensies in de media, en waarom zou je de lezer dan nog lastig vallen met mopperende en negatieve stukjes? Wie heeft daar wat aan?

(Updated 16-10-2012)

Verborgen Parels

Het is allemaal wel goed om in de zomer de natuur te gaan bekijken, maar de natuur is tenslotte ook maar de natuur –veel plaatjes en weinig tekst-, en dus was de rechtgeaarde stripliefhebber die steller dezes is afgelopen zomer erg blij toen hij, na een tiental dagen ronddobberen op Zweedse rivieren en verse boslucht inhaleren, ook een grootstad als Stockholm kon bezoeken. En helemaal goed werd het toen bleek dat Walhalla in het hart van die stad ligt. Op de Gamla Stan vind je er namelijk een echte stripwinkel. Niet zo’n lokale Fnac, maar een echt klein stoffig winkeltje, met alle eigenschappen die stripwinkels tot zo’n fijne plek maken. Een ruimte zo groot als een gemiddelde woonkamer, van boven tot onder volgestouwd met strips, in houten bakken, in kartonnen dozen, op schappen aan de muur. Als uitbater een jongen van een jaar of twintig, onverzorgd, met puisten en bepaald geen geslaagde combinatie van t-shirt en broek, echt een garantie voor enige eruditie aangaande het beeldverhaal. En twee vrouwen, goh, twee Lisbeth Salanders, gepiercet en getatoeëerd. Om maar te zeggen, ik was daar graag.

Wat dan gebeurt met het voorspelbare dier dat de stripliefhebber in wezen is, zal ik u nu beschrijven. Het gaat hier specifiek over de stripliefhebber-op-reis, maar die verschilt in weinig van de stripliefhebber thuis. Hij komt binnen en gaat op zoek naar iets nieuws, iets dat hij in zijn vaderland niet krijgen kan. Want, en misschien is het goed dat toch even te duiden in een medium als dit, stripliefhebbers zijn uiteindelijk ook maar gewone mensen. Kuddedieren die er tegelijkertijd naar streven anders dan de andere te zijn. Van zodra ze iets bijzonders gevonden hebben, iets dat alleen van hen is, willen ze dat delen met de rest van de mensheid, vandaar ook dit stuk. In dat winkeltje begon onmiddellijk, gnuivend en snuivend, vingertokkelend speurend in de bakken een zoektocht naar iets dat je enkel daar kan vinden. Na enige tijd had ondergetekende het boek ‘120 days of Simon’ in handen, een graphic novel voor mature readers van ene Simon Gärdenfors. Mooi uitgegeven, rechthoekige pocketvorm, strakke letters, met als ondertitel ‘A Graphic Odyssey through Sweden’. Geestig tekeningetje op de cover, een figuurtje dat het midden houdt tussen een tekening van de Amerikaanse meester Chris Ware en de Gentse graffiti-artiest Bue. Met bovendien een quote op de achterkant die, hoe ongebruikelijk, over het boek meldde: ‘Highly Recommended’.

Als je zoiets vindt dat in het vaderland niet te vinden valt, dan kleeft daar onmiddellijk ook de hoop, zelfs de verwachting aan dat het iets heel goeds is. Jij als ontdekker van talent, jij als bezitter van een goede smaak hebt het dan toch maar mooi weer gespot. Wat ook nog bijdroeg tot het mysterie en tot het gevoel dat het hier iets heel erg waardevols betrof, was het feit dat het vele pagina’s tellende kleinood in plastic verpakt zat en je het dus niet vooraf kon inkijken. U verwachtte het al, lezer, en u heeft gelijk: ondanks het feit dat het reisbudget zulks niet verdroeg -en ook omdat de twee enige andere boeken in de reiskoffer enerzijds het vrij verschrikkelijke en deprimerende holocaustboek‘Les Beinveillantes’ van Jonathan Littell en anderzijds het nog verschrikkelijker en deprimerender ’50 shades of Grey’ waren- schafte ik me het toch prijzige boek aan.

Over de rest van het verhaal kan ik vrij kort zijn. Ik zou graag indruk op u willen maken en u willen vertellen over verborgen parels, maar het boek ‘120 days of Simon’  was een kat in een zak. Van zodra het plastic verwijderd was, bleek dat de tekeningen binnenin een prijs konden winnen, namelijk die van ‘Strip-met-de-lelijkste-tekeningen-in-mijn-stripkast’. Een kruising tussen kindertekeningen en computertekeningen. Bovendien gaat het verhaal helemaal niet, zoals ik hoopte, over fijne plekken die je al couchsurfend in Zweden kan ontdekken, maar over een niet bijster intelligente rapper die pagina’s en pagina’s lang zijn niet zo bijster boeiende ego analyseert. Het enige positieve aan het boek is dat het bijzonder veel over seks en drugs gaat, altijd stichtend. En dus, als was ik een slaaf uit een SM-verhaal, heb ik voor u nederig al dat slechts gelezen om u te waarschuwen, meester-lezer. Zonder Dank. En dan begin ik nu aan die ’50 Shades of Grey’, klinkt interessant.

(Updated 28-07-2012)

U BENT OOK EEN KLOOTZAK (bijdrage voor de rubriek Bladgoud, De Standaard)

BLADGOUD

Open doek voor een boek

JONATHAN LITTELL (1967) is van Joodse afkomst, geboren in New York, opgegroeid in Frankrijk. Hij is de zoon van Robert Littell, Amerikaans thrillerauteur. Vandaag woont hij in Barcelona, met zijn Belgische vrouw en twee kinderen. Na zijn studies in Yale werkte hij enkele jaren voor humanitaire organisaties in Afghanistan, Kongo en Tsjetsjenië. Verkeerdelijk wordt ‘Les Bienveillantes’ vaak als zijn debuut gezien, maar de man schreef eerder een SF-thriller ‘Bad Voltage’. Hij schrijft vaker lange reportages over de plaatsen in de wereld waar het brandt. Zo bundelt hij in zijn recentste boek, Carnets de Homs, Gallimard, zijn ervaringen uit Syrië. ‘De Welwillenden’ is uitgegeven bij de Arbeiderspers.

SAM DE GRAEVE (1970) is de zoon van Jan De Graeve, West-Vlaams cartoonist. Hij woont in Gent, met zijn Wemmelse vrouw en drie kinderen. Na zijn studies in onder meer Gent en Berlijn werkte hij enkele jaren voor diverse televisiezenders, tijdschriften en kranten. In 2009 debuteerde hij met het boek ‘Reizen met Dochters’. Hij was hoofdredacteur van HUMO, en maakt voor Woestijnvis een nieuw seizoen van ‘De Slimste Mens Ter Wereld’, dit najaar op VIER.

Geachte heer/mevrouw, beste lezer,

(Updated 17-06-2012)

Asjemenou

Nou moe, er is mogelijk goed nieuws in stripland, nu Peter Quaghebeur en Erwin Provoost opduiken bij WPG Uitgevers. Quaghebeur –als u hem niet kent, denk dan aan Hans Bourlon, daar lijkt hij op- was tot vorige zomer directeur-generaal bij de VMMa, de moedermaatschappij van onder meer vtm en 2BE en gaat nu de Belgische tak van de groep leiden. Erwin Provoost –als u hem niet kent, denk dan even aan de film ‘Coneheads’- gaat zich focussen op het uitbouwen van de audiovisuele poot van de groep. Provoost is bekend als producent van langspeelfilms zoals "De Zaak Alzheimer" en "Ben X", maar ook van televisiereeksen zoals "Flikken" en "Windkracht 10".

WPG is een van oorsprong Hollandse groep. Hollanders zijn handelslieden, verstandige mensen, en dus staat er nu een Vlaming aan het hoofd van de groep, Koen Clement. Vlamingen zijn creatieve wroeters en Hollanders, dat weten we, zijn meesters in het kopiëren. Niet eens zo kort door de bocht kan je stellen dat Vlamingen het idee hebben, en dat Nederlanders het dan vermarkten. Elsschot, Boon, Claus schreven de boeken, de Nederlanders gaven ze mooi uit. Of denken we alleen al maar, in het recente verleden, aan de manier waarop ene Gert Jan Pos en ene Willem Thijssen het boek ‘Filmfanfare’ maakten, een boek waarin striptekenaars een Nederlandse film in één pagina samenvatten. Een flauw doorslagje van de reeks ‘Cinema Rapido’ in Humo waarin betere tekenaars films beter en geestiger interpreteerden in één pagina, maar waar vooralsnog geen boek van werd uitgebracht. Grmph.

Als Peter en Erwin met Nederlandse handelszin de Vlaamse stripcatalogus onder handen nemen is dat zonder meer goed nieuws. Beide kalende heren hebben een achtergrond in televisie en komen nu aan het roer van de groep die ook Standaard Uitgeverij in handen heeft. En de Standaard Uitgeverij, die hebben de rechten op een schat aan stripverhalen. Stripverhalen die bijzonder vaak een scenario hebben dat zich uitstekend zou lenen tot verfilming of televisuele bewerking.

Ik verduidelijk. Ondergetekende is gepassioneerd door strips en werkzaam in televisieland. Een van de eerste opdrachten die ik kreeg toen ik voor televisie begon te werken, was een scenario schrijven dat gebaseerd was op Suske en Wiske. Er is nooit iets van gekomen, allicht was het er ook wat over om Wiskes menstruatie in het verhaal te verwerken, maar ook toen al, een kleine twintig jaar geleden, bestond de interesse en de ambitie om in het medium televisie iets met strip te doen. Het is naderhand vaker geprobeerd en nu eens gelukt, dan weer mislukt, denken we maar aan Urbanus die zijn verhalen vertolkt, de films ‘De Duistere Diamant’ en ‘De Texasrakkers’ en de acteurs die in Man Bijt Hond stripverhalen voorlazen. U mag zelf aanvinken wat u wel en niet geslaagd vond. Eigenlijk is het vooral gelukt met ‘Lucky Luke’ en ‘De Smurfen’, dankzij de Amerikanen.

Maar, Peter en Erwin, er is nog lang niet genoeg geprobeerd en in dit specifieke geval mogen we aan de Hollanders én de Amerikanen een voorbeeld nemen, qua ambitie in het vermarkten en bewerken van stripverhalen. Want bekijk de doorsnee Vlaamse fictiereeks, en lees daarna eens een stripverhaal van Suske en Wiske of Kiekeboe. Je zal bijna altijd merken dat het laatste geestiger en origineler is en heel vaak ingenieuzer in mekaar zit. Recent nog wees vormgever Gert Dooreman overtuigend op de gelaagdheid van een album als ‘De Geverniste Zeerovers’ (formerly known as ‘de Zonnige Zageman’) van Suske en Wiske en de via de figuur van Lambik doorschemerende midlife-crisis van Vandersteen in dat album.

Als Amerikanen met hun patserige en flauwe strips over Bat-, Super- en andere zagemannen er in slagen om desalniettemin boeiende films te maken over hun helden, dan moet het toch mogelijk zijn om een televisieserie of een film te maken rond de tobberige en met zichzelf worstelende figuur van Lambik? Als Amerikanen er in slagen om van een comic als ‘Walking Dead’ een broeierige televisieserie te maken, waarom dan nog wachten met gedurfde castings rond zo’n project, Guy Verhofstadt als Tante Sidonia en Maggie De Block als Jerommeke, ik zeg maar wat. Er is in de vroege albums van Vandersteen conflict, er is drama, er is humor, er zijn de boeiendste personages denkbaar, wat moet je nog meer?

Komaan, Peter en Erwin, jullie moesten al bezig zijn, de toekomst gaat stralend open!

Overigens meen ik dat ook FC De Kampioenen zich wel tot een televisiebewerking leent, al ben ik niet helemaal zeker.

(Updated 18-02-2012)

Dagboek Nieuwe Feiten

14 Februari. Valentijn.

 

Sorry, schat, ik moet me excuseren. Ik heb de hele dag aan andere vrouwen gedacht. En ik moet me excuseren bij die vrouwen, want mijn gedachten waren  niet altijd welvoeglijk. Sorry dus. Het is de dag van de liefde vandaag, maar wordt ergens gestipuleerd dat het enkel over de liefde tussen twee partners gaat?

Grosso modo werden mijn gedachten vandaag beheerst door enerzijds liefde en relaties, en anderzijds geilheid en harde porno. Laat ik beginnen met die liefde en relaties. Voor het nieuwe VT4 bereid ik momenteel, samen met een aantal erg mooie en getalenteerde vrouwen overigens, een nieuw seizoen van het programma ‘De slimste Mens Ter Wereld’ voor. Dat doen we door mensen uit de meest diverse sectoren uit te nodigen om samen  die quiz te spelen in achterafzaaltjes van café’s overal te lande. Ik zal niet zover gaan om te beweren dat daar in al die jaren al veel liefdesrelaties ontstaan zijn, slechts een tweetal, maar de gedachten zijn vrij, er zijn al veel hartelijke contacten gelegd, en een heel aantal mensen die mekaar anders nooit zouden ontmoeten maken kennis met elkaar. Ook dat zijn relaties. Phil Bosmans zou tevreden zijn.

Nog maar drie dagen leerde ik ook Rika Ponnet kennen, de vrouw achter het relatiebureau Duet. Grappig, een relatiebureau, dat vonden we als twintigers iets voor losers, voor zielige sukkels. Neen, wij zouden wel zelf een potje vinden dat op ons dekseltje paste. Vandaag vind ik het vooral mateloos interessant, en vind ik dat Rika een pioniersrol speelde. Ze is ook een mooie vrouw overigens, zo’n beetje het knappe tweelingzusje van Ianka Fleerackers. Ik lees haar boek ‘Mijn leven als koppelaarster’ en zij het mijne ‘Reizen met Dochters’. We mailen elkaar onze bevindingen.

Maar over naar de porno. Ook vandaag dacht ik, een beetje geil en een beetje weemoedig, al helemaal in de Valentijnsfeer dus, terug aan Monica Sweetheart, een porno-actrice die ik enkele jaren geleden mocht ontmoeten. Ik heb daar altijd mee te doen, met porno-actrices. Omdat het een harde stiel is, en je hoopt dat ze tijdig met pensioen mogen. En ook omdat die altijd een heel end moeten stoeien met de pizzabezorger vooraleer ze kunnen eten. Monica was een vrolijke Tsjechische meid, die bij een etentje vertelde dat ze zo graag wilde stoppen met het harde werk en een man zocht die met haar een restaurantje wilde beginnen. Die haar gewoon graag zou zien. En laat dat nu net zijn waar ik erg goed in ben, in graag zien. Ik check af en toe, uit bezorgdheid, op youporn of ze inmiddels al ander werk heeft,  maar spijtig genoeg maakt ze ook vandaag alleen nog maar andere mannen klaar.

Maar goed, ik rond hier af, want ik ga eten met mijn vrouw. Ik kom, schat, Ik kom.
(Updated 18-02-2012)

Dagboek Nieuwe Feiten

Woensdag 15 februari

Gisterennacht nauwelijks geslapen. De hele tijd met opengesperde ogen in het donker bang zitten wezen. Dat overkomt me wel vaker, dat de dingen in de wereld me dermate aangrijpen en verontrusten dat ik maar blijf tobben. Ik sta dan op, wandel door het huis, kijk uit over de enorm verlaten en stille Wippelgemse velden en probeer de slaap weer te vatten, tevergeefs. Ik wist nochtans al dat het een moeilijke nacht zou worden toen ik het pijnlijke nieuws gisteren vernam. Thomas Siffer, de Creative Director Publishing van de United States van de Exciting Sanoma Media Belgium werd uit de trein gezet! Door de Spoorwegpolitie!

Dat zat zo. Thomas had per ongeluk een ticketje verkeerd ingevuld. Kan iedereen overkomen. Er zit wel een coververhaal in voor één van de immer waakzame en altijd voor elke maatschappelijke relevantie attente bladen waar hij voor werkt: 'THOMAS SIFFER PLEEGT FRAUDE'. De conducteur kon er niet mee lachen, wilde een boete geven. Siffer kon er niet mee lachen, ruzie en hop, van de trein gezet. Waarna Thomas een mooie, verontwaardigde en heldere klachtenbrief schreef die hij meteen ook op Twitter postte.

Het gaat mij niet om wie gelijk heeft. Thomas Siffer heeft altijd gelijk, laten we dat afspreken. Wat me fascineert is hoe hij zijn mail ondertekent. Creatief directeurSanoma Media. Waarom eigenlijk? Het is perfect legitiem om dat te doen, maar ik zou daar te verlegen voor zijn, vind dat al snel wat patserig. Mijn klachtenbrieven -want een beetje heer van stand schrijft af en toe een klachtenbrief, al was het maar om het genre onder de knie te krijgen- mijn klachtenbrieven onderteken ik altijd met 'Sam De Graeve', zonder meer. Of soms, maar dan alleen als ik echt heel heel boos ben, met 'Thomas Siffer'.

Ik vind trouwens niet alleen die ondertekening, maar ook het hele concept van eerste klasse bij de Spoorwegen patserig. Eigenlijk is dat een democratie onwaardig, om het Spoor op te delen in twee klassen, de betere klasse en die voor het plebs. Overigens zijn de enige mensen die ik ken die in eerste klasse rijden allemaal op een of andere manier gelieerd aan de vaderlandse socialistische partij, als medewerker of minister, toch een beetje potsierlijk. We weten dus wat ons te doen staat: lobbyen voor het afschaffen van de tweede klasse!

Ik voel me zo betrokken bij de avonturen van Thomas omdat ik vandaag zes uur op de trein zat. Naar Nederland en terug. Uitzonderlijk geen enkele aansluiting door vertraging gemist.

Na zes uur trein ben ik terug thuis en helemaal rustig. Vannacht ga ik rustig slapen. Want, Thomas, de geschiedenis leert ons dat we vooral verontrust en verontwaardigd moeten zijn als ze mensen op de trein zetten, niet als ze mensen er af halen.

(Updated 24-10-2011)

Diane Athill

Diane Athill, meer dan vijftig jaar lang uitgeefster, en inmiddels flink in de negentig, over de sixties: 'Indeed, good years for us; although they never seemed to me essentially different from any other decade. (...) Most of the people I knew had been bedding each other for years without calling it a sexual revolution'.

 

(Updated 21-10-2011)

Voorwoord The Holy Kama

Het is merkwaardig dat de Bijbel van Kama niet al veel eerder is verschenen. Want terwijl God het de laatste jaren steeds moeilijker heeft om zich goed te organiseren, is Kamagurka wél alomtegenwoordig gebleken, vaak tot frustratie van hoofdredacteurs, die Kama liefst voor zich alleen willen. In een eeuw waarin cartoonist hét knelpuntberoep bij uitstek is geworden in de Vaderlandse Pers voorziet Kama zowat alle binnen-en buitenlandse dag-en weekbladen van tekeningen, en dat dan in bijberoep, want eigenlijk is hij voltijds artiest. Het is een schilder, mijnheer. En een televisiemaker. En een comedian. En een manager. Een echtgenoot. Een vader. Een vriend.
De Kerk was vroeger een plaats om zich terug te trekken, om even met zichzelve alleen te zijn en zich te bezinnen over de wereld en waar hij heen ging. Een Bijbel had daar zijn plaats. De hedendaagse mens kent ook zo'n plek, het toilet, het Heilige der Heiligen, waarover Reiser reeds zei: 'Il n'y a que la qu'on est bien'. Het is daar dat deze Bijbel een vaste plek verdient, om je bij het persen te verdiepen in een wereld vol absurdisme, filosofie, humor, poëzie en jawel, pis en kak. Geniet ervan. En vergeet niet door te trekken.

(Updated 07-09-2011)

Quote

"Stijg snel tot hoofdredacteur, hou daar nog sneller mee op, daarna begint het." (Hugo Brandt Corstius, met dank aan Toon Horsten)

(Updated 25-06-2011)

Fiere gêne

Zoon vraagt bij bakker 'het grootste brood ter wereld', rekent af, en wandelt naar buiten, brullend 'De parkieten hebben dikke tieten'.